زندگى به وسيله عادت و به وسيله اسارت و معبود قرار دادن ماديات كه همان پرستش است . ديگر اينكه انسان در مسير زندگى سر دوراهىها زياد قرار مىگيرد كه بايد از يك چيز بگذرد . سربازى گذشت مىخواهد ، شرافت در قضاوت ، امانت در كسب ، صحت عمل در خدمت ادارى ، در طبابت همه گذشت مىخواهد . مسأله از دنيا گذشتن : از دنيا گذشتن واقعاً يك مسأله جدى است . حتماً از ضروريات زندگى و تمدن ، از دنيا گذشتن است . منتها بحث در اين است كه انسان به خاطر چى و براى چى از دنيا بگذرد ؟ يك وقت به صرف اين خيال كه ضديت است به طور كلى ميان اين زندگى و زندگى اخروى ، پس بايد از اين گذشت تا به آن رسيد كه البته مستلزم ترك همه چيز است اعم از حلال و حرام . يك وقت براى اين است كه آدمى در همين دنيا بر سر دوراهى قرار مىگيرد و بايد يا از يك امر مادى بگذرد يا از يك امر معنوى كه رضاى حق در اوست ، يا بايد از پول و مقام بگذرد يا از حق و عدالت ، يا از ثروت و شهرت بگذرد يا از شرافت و شخصيت و از امانت در كسب و از صحت عمل در خدمت ادارى و از . . . خلاصه : اسلام طرفدار رو آوردن به زندگى است نه پشت كردن به زندگى و رياضت . زندگى انسان دو نوع سرمايه دارد : مادى و معنوى . از نظر سرمايه هاى مادى طرفدار بهره بردارى از زمين و نعمتهاى زمين است با يك محدوديتهاى معقول پزشكى و اجتماعى ، و از نظر سرمايه معنوى طرفدار قلع و قمع ميلها كه هريك نيرويى است نمىباشد ، بلكه طرفدار پرورش ميلهاى عاليتر است و تعديل ميلها را از راه خروج از انحصار مىخواهد . اما چگونگى زندگى . بعضى چگونگيها مربوط مىشود به سرمايه هاى مادى كه قوانين اسلام را در باب معاملات و ساير دستورهاى زندگى تشكيل مىدهد و بعضى مربوط است به